Eindejaarsgesprek Hans Gerritsen

0

Het jaar 2013 zit er al weer bijna op. Tijd voor het eindejaarsgesprek met burgemeester Hans Gerritsen. Wat hebben de afgelopen twaalf maanden ons (niet) gebracht? Haaksbergen heeft de ambitie ‘het groenste dorp van Twente’ te worden. Maar hoe is het ondertussen gesteld met het Haaksbergse centrum en de gemeentelijke organisatie?

Eenheid

Het afgelopen jaar is verder gewerkt aan het meer bij de tijd brengen van de gemeentelijke organisatie. Deze frisse wind is al gaan waaien onder interim burgemeester Pieter van Veen. “Een nieuwe koers begint altijd bij het management”, stelt Hans Gerritsen. “Overeenstemming van ideeën is voorwaarde om iets te bereiken. In het verleden was er sprake van verdeeldheid binnen het management. Iedereen was te veel met zichzelf bezig en dan komt er weinig van de grond”, legt hij uit. “Je ziet nu toch echt dat er meer elan, meer samenwerking, meer eenheid is. Er werken hier goed opgeleide mensen die hun taak prima aankunnen. Ze zijn gemotiveerd en van goede wil. En dus komt het goed.” Modern management geeft ruimte aan eigen verantwoordelijkheden van de medewerkers. Dat kan alleen mét ondersteuning van andere disciplines als ict en financiën. “De inwoners van Haaksbergen zullen dit merken. Om te beginnen nemen we hun mening of probleem serieus. Wanneer iets niet blijkt te kunnen, zoeken we samen met hen naar een andere manier om toch tot een oplossing te komen. Niet zonder meer ‘nee’ verkopen, maar meedenken. Zo hoort het te zijn.”

Naar onszelf kijken

Twente blijft qua economische groei wat achter bij de gemiddelde groei in Nederland als we de media mogen geloven. “Aan dat soort berichtgeving kan ik me enorm ergeren. Twente maakt best meters! Maar nu blijken we misschien íets minder groeien dan bijvoorbeeld Zwolle en meteen begint het gemiep dat Twente het niet goed doet. Regio Twente (de samenwerkende14 Twentse gemeenten, red.) heeft samen met de UT en de provincie een ambitieus economisch programma opgesteld, wat er voorheen níet was. Kennispark Twente liegt er niet om. Als je ziet hoeveel spin-off dat al heeft opgeleverd.” ‘Niet kijken naar anderen, maar naar onszelf’, luidt zijn boodschap. “Het zijn lastige tijden, maar in Twente komt desondanks heel wat voor elkaar. We moeten eens stoppen met onszelf neer te halen. Daar is geen enkele reden voor en het is ook niet de juiste mentaliteit”, gaat hij verder. “Als we naar Haaksbergen kijken is het vooral rond de bouwsector nog steeds moeilijk. Wat de detailhandel betreft: het aantal vierkante meters winkeloppervlak neemt af. Dat is echter een landelijke trend die weinig met de crisis heeft te maken. Verandering is iets anders dan achteruitgang. Winkels hebben te maken met de concurrentie van internet. Zij zullen dus moeten kijken naar hetgeen zij wél kunnen bieden wat internet níet kan. Gezelligheid, hartelijkheid, service”, somt Gerritsen op. “Dat hebben we in Haaksbergen prima voor elkaar. Ik viel er in elk geval voor toen ik me hier kwam oriënteren.”

Centrum

De emoties rond de voortgang of beter gezegd vertraging van het Marktplan zijn Hans Gerritsen bekend. Voor de vraag op tafel ligt heeft hij zijn antwoord al klaar: “Geloof me nou maar, ik ben net zo ongeduldig als de rest van Haaksbergen. En ik erger me ook dagelijks aan al die gaten die gevuld moeten worden.” Hij benadrukt dat er serieus wordt overlegd tussen partijen. “Er wordt echt hard gewerkt aan het centrum en er is veel gaande, zonder dat ik daar iets concreets over kan melden. Het is toch beter nu eerst goed te onderhandelen om tot een weloverwogen plan te komen.” Burgemeester Gerritsen baalt ervan dat de nadruk steeds weer wordt gelegd op het stagnerende Marktplan. “Er zijn in Haaksbergen veel zaken die dynamiek vertonen en die een positieve uitstraling hebben. Zal ik ze eens noemen?!”, om te vervolgen met zijn tegengeluid: “De Veldkamphof, De Veldmaat I en II, De Kalter, Nieuw Frankenhuis, het CLV-gebouw, Unipro. Het sfeervolle nieuwe pand aan de Spoorstraat. De aansluiting van de Noordsingel. En niet te vergeten de verdiepte aanleg van de N18. Ook met het Marktplan komt het uiteindelijk goed. Dat maakt de cirkel mooi rond.”

Parkeerbeleid

Het afschaffen van betaald parkeren is wat burgemeester Gerritsen betreft niet aan de orde. “Betaald parkeren en de blauwe zones hebben tot doel dat er doorstroom plaatsvindt in het centrum. Deze regels moeten voorkomen dat alle ruimte in beslag wordt genomen door langparkeerders.” Het spekken van de gemeentekas is naar zijn zeggen geen doel op zich. “Dan zouden de parkeertarieven wel flink hoger zijn.” Het uitdelen van bekeuringen door de parkeerwachters leidt nogal eens tot ergernis. “Iedereen moet zich gewoon aan de regels houden. Dat er gehandhaafd wordt is noodzakelijk, anders trekt niemand zich er iets aan van de regels”, zegt hij, om meteen een kanttekening te plaatsen. “Terecht krijgen we veel klachten over de hoogte van de boetes. Die zijn excessief omdat hier de veiligheid totaal niet in het geding is. Over matiging van parkeerboetes gaan we als gemeente zeker overleg voeren.”

Groenste dorp

‘Het groenste dorp van Twente’. Met dit etiket op haar veelbelovende Structuurvisie 2030 beweegt Haaksbergen zich vol vertrouwen richting toekomst. Groteske centrumplannen zijn naar het land der fabelen verwezen. Terug naar het oorspronkelijke karakter van Haaksbergen, waarin je de liefde van de inwoners voor hun dorp proeft. Een weg die al eerder is ingeslagen zo geeft burgemeester Hans Gerritsen aan. “Een koerswijziging is het niet, maar een koersverduidelijking. Met de Structuurvisie 2030 hebben we definitief afscheid genomen van de ambitie ‘een kleine stad’ te willen zijn.” Inwoners van Haaksbergen hebben hun zegje kunnen doen in de aanloop naar de ontwerp Structuurvisie. Hun ideeën zijn zo veel mogelijk meegenomen. “De mensen herkennen zich niet  in een kleine stad. Het gevoel een dorp te zijn is diepgeworteld in onze samenleving. Dan heb je het over de kwaliteit van leven, over geborgenheid en dicht bij elkaar staan”, legt hij uit. Het DNA, de kracht van Haaksbergen dreigde verloren te gaan. We brengen de dingen die bij een dorp horen weer terug. Het is een belangrijke stap die we hebben gezet en die breed wordt gevoeld. Wat de mensen willen, daar gaat het om. En niet om allerlei meeslepende projecten van bestuurders. Dat gaat alleen over macht.”

Onderscheidend

De crisis speelt mee in deze ommekeer erkent Gerritsen. Maar het is toch vooral een kwestie van terugverlangen naar de sfeer van een dorp. “Terug naar de Haaksbergse maat der dingen”, zoals hij het noemt. “De Structuurvisie kost niet meteen bakken vol geld”, verzekert hij. “Het gaat om een visie. Als er plannen zijn, dan ga je kijken hoe je die kunt inpassen binnen de kaders. We geven richting aan alle plannen die in de toekomst staan te gebeuren. Het is een eenduidige ruimtelijke ambitie waarin veel samenkomt, zoals wegen en uitbreidingsplannen.” De wegen die vanaf het dorpshart naar buiten lopen worden geaccentueerd met groen. Aandacht is er ook voor ‘verknipte’ straten als de Molenstraat. De prominent aanwezige ringweg is ooit aangelegd om een autoluw centrum te creëren. Ook daar wordt waar mogelijk groen toegevoegd. De inrichting van het Haaksbergse centrum wordt uitgevoerd op een manier die recht doet aan een dorp. Hoogbouw bijvoorbeeld past niet in dat plaatje. “Met deze visie zijn we onderscheidend. Mensen van buiten Haaksbergen zullen juist om het typische dorpse karakter hier naar toe komen omdat we de enige zijn in de omgeving”, denkt Hans Gerritsen. Hij noemt Winterswijk als voorbeeldgemeente waar het dorpse karakter in haar al facetten prachtig is neergezet.

Het jaar 2013

“De mijlpaal van het afgelopen jaar? Dat is in elk geval geen meeslepend project”, meldt hij. “Dat we samen werken aan een mooi dorp en dat we daar met z’n allen van genieten , dat zie ik als een mijlpaal. Persoonlijke hoogtepunten zijn voor mij de bezoekjes aan onze honderdjarigen. Het afgelopen jaar was ik bij mevrouw Vrielink die helaas onlangs is overleden. En verder bij mevrouw Assink, de oudste inwoner van ons dorp, en bij Marie van Klomp Dieks”, lacht hij. “Daar word ik blij van, ze geven me energie.” Net als in 2012 was er ook een dieptepunt: de tragische dood van Herma Boom. “Opnieuw een geweldsmisdrijf. Je verstand staat er bij stil. Dit is zo verbijsterend, vooral voor de familie en omgeving van een slachtoffer. Maar ook voor Haaksbergen. Het behoort tot mijn functie als burgemeester de naasten medeleven te betuigen namens de hele Haaksbergse gemeenschap.”

Een huis

De aankoop van een huis in Haaksbergen is er ondertussen nog niet van gekomen. De burgemeester en zijn echtgenote hebben inmiddels hun tweede huurwoning be trokken, nadat de eerste boven verwachting snel een nieuwe eigenaar kreeg. “We wonen hier prima en gaan geen overhaaste stappen nemen”, laat Hans Gerritsen weten. “We zoeken een bestaande woning die precies aan onze wensen voldoet. En die hebben we nog niet kunnen vinden. Ja, we hebben wel wat noten op onze zang”, bekent hij. “Zowel mijn vrouw als ik moeten ons prettig voelen bij een huis. De volgende woning, dat moet ‘m zijn. Want ik heb een verschrikkelijke hekel aan verhuizen.”

Taal is van de mensen

Hoewel Hans Gerritsen zelf geen dialect spreekt, springt hij in de bres voor een opwaardering van de Nedersaksische talen. Zo is hij sinds begin dit jaar voorzitter van Streektaal Organisatie Nedersaksisch Taalgebied (SONT). Lobbyen in Den Haag om de streektaal van oostelijk en noordelijk Nederland op de agenda te krijgen hoort daarbij. “Ik sta voor de mensen uit deze regio die volwaardig deel wil uitmaken van Nederland. Ik ben er heel gemotiveerd voor”, klinkt het oprecht. “Nederland is meer dan ‘fort Holland’. Kamerleden komen bijna allemaal uit de Randstad. Net als de meeste ambtenaren die in Den Haag zitten. Zij maken zich voornamelijk druk voor hun eigen gebied”, vindt hij. “Ik vind het een maatschappelijk onrecht tegenover de mensen die hier zijn opgegroeid om de streektaal weg te duwen als boers of minderwaardig. Dat gaat me zo aan het hart”, zegt Gerritsen. “De schaamte voor de streektaal moeten we van ons afwerpen. Het is niets om je voor te schamen. Ik zie dat dit de taal van de mensen is. Ze zijn eraan gehecht. Het heeft iets emotioneels. Een streektaal is een culturele schat. Kijk eens naar al die prachtige uitdrukkingen en woorden die niet naar het Nederlands vertaalbaar zijn.” Volgens hem is er ‘gelukkig’ een kentering te bespeuren. De opvatting dat je trots mag zijn op je eigen cultuur en je dialect wint terrein. “Nederland is rijk aan verschillen. Juist dat maakt ons land zo leuk en levendig. Dus : Leve de verschillen! En daar hoort de taal bij.”

Tekst en beeld Betty Morsinkhof

Plaats uw commentaar