De plek van Caecil Waijerdink-Mentink

0

Caecil Waijerdink-Mentink (62) zet zich op verschillende fronten in voor de Haaksbergse samenleving. Onder meer als auteur/publicist, als bestuurslid van de Historische Kring en in de gemeenteraad. Haar woonplaats gaat haar na aan het hart. “Je moet me niet aan Haaksbergen komen!”

Caecil Waijerdink-MentinkCaecil Mentink wordt geboren als jongste boerendochter in kerkdorp Hengevelde, dat – anders dan je zou verwachten – voor een groot deel valt onder de gemeente Haaksbergen. Voor het boerenbestaan is ze niet in de wieg gelegd. Vanaf haar jeugd ervaart ze dat vrouwen de spil vormen van het boerenfamiliebedrijf.
Hun leven is lang niet altijd makkelijk. Meerdere generaties huizen onder één boerderijdak en dat geeft nogal eens wrijving. ‘Ingetrouwde’ vrouwen hebben dikwijls weinig of niets te koop. Behalve dan kinderen baren en hard werken, zowel in het gezin als op het bedrijf. Als haar wordt gevraagd de teksten te schrijven voor een boek over 150 jaar landbouw in Haaksbergen, staat ze er dan ook op de rol van de boerin uitvoerig te belichten.

Schrijversbloed

Er stroomt schrijversbloed door haar aderen. Dat uit zich onder andere in enkele publicaties en twee boeken over de plaatselijke historie. ‘In het verleden ligt het heden’ dat ze samen schreef met Eric Ooink en ‘Van marke naar maatschap’. Daarnaast is ze een tijdlang correspondent Haaksbergen voor toen nog De Twentsche Courant. “Als kind had ik altijd pen en papier bij de hand. Vond het op school heerlijk om een opstel te schrijven. Taal vind ik heel mooi; ook het Twentse dialect.” Het uitpluizen van het verleden, om dat vervolgens vast te leggen voor het nageslacht, boeit haar. Bij de Historische Kring Haaksbergen is ze helemaal op haar plaats.

Monumenten

Caecil Waijerdink heeft vertrouwen dat het goed komt met de plaatselijke monumenten. “Het is echter niet reëel om alles, maar dan ook álles te willen behouden. Als er nou geld zat was kun je dat doen. Maar we moeten keuzes maken. Een soort representatieve selectie erfgoed zou bewaard moet blijven. Zodat onze kindskinderen kunnen zien hoe we hier vroeger leefden.” Zo hoopt ze dat het veelbesproken CLV-gebouw gespaard blijft voor het nageslacht. Een monument mag van haar eventueel wat worden aangepast.
“Om het betaalbaar en bewoonbaar te houden. Daarnaast vind ik dat monumenten voor iedereen te bekijken moeten zijn.
Op gezette tijden, bijvoorbeeld tijdens de Open Monumentendag. Zij worden immers ten dele met gemeenschapsgeld in stand gehouden.”

Politiek

Politiek is haar met de paplepel ingegoten. “Mijn vader was KVP’er. Bij ons thuis werd er heel wat afgediscussieerd. Ik vond het altijd leuk de politieke ontwikkelingen te volgen.” Tijdens haar huwelijk neemt ze de kans waar zichzelf te ontplooien door het volgen van volwassenenonderwijs. Wanneer haar kinderen de deur uit zijn staat de plaatselijke afdeling van het CDA bij haar op de stoep. “Zo’n zes jaar geleden vroegen ze of ik voor hen iets wilde gaan doen. Nee, ik was destijds geen lid. Maar ik raakte ervan overtuigd dat als er één partij was die ik wilde vertegenwoordigen, dan zou dat het CDA zijn. Ook om de C, maar in de eerste plaats om de D van democratie. Ik vind het echt een partij voor alle groepen in de samenleving.”

Welzijn

Na enig beraad geeft ze haar ja-woord aan de christendemocraten. “Als je écht iets wilt veranderen moet je jezelf daarvoor daadwerkelijk inzetten.” Raadslid Caecil Waijerdink maakt deel uit van de commissie ‘Samenleving’. “Het welzijn van de mensen vind ik belangrijk. Haaksbergen staat sociaal gezien zeer goed op de kaart. Helaas wordt dat te vaak als iets vanzelfsprekends gezien.” Ze vindt het jammer dat sommigen misbruik maken van de voorzieningen. “Dat gaat ten koste van mensen die het werkelijk nodig hebben. Voor hen wil ik me sterk maken. Verder mag je van de mensen zelf ook iets vragen. Bijvoorbeeld: Als je zelf vervoer hebt hoef je niet met de taxi. Ook de eigen bijdrage voor een scootmobiel vind ik reëel. Want in nagenoeg alle gevallen vervalt de eigen aanschaf van een fiets.” Meer aandacht wil ze ook voor de ‘uithoeken’ van Haaksbergen. De buurschappen die grenzen aan Rietmolen of Hengevelde. Die dreigen volgens haar in het vergeethoekje te geraken.

Eenzaam park

Als favoriete plek kiest ze voor het park midden in Het Groot Scholtenhagen. Omgeven door ’t Hagen, voetbalvelden en tennisbaan. In 1902 schenkt textielfabrikant Willem Hendrik Jordaan ‘Volkspark
Scholtenhagen’ aan de inwoners van Haaksbergen. Om er ‘na gedane arbeid te verpozen’. “Vroeger kwam ik er regelmatig en weet nog precies hoe het was. De gelagkamer van café Bannink. Met die mooie veranda. Er was een eenvoudig speeltuintje. En dan die prachtige vijver. Die plek was toen het bruisende middelpunt van Het Scholtenhagen. Ik mis de vrolijkheid van toen. Het lijkt wel of dat park als het ware vereenzaamt. Alsof de mensen niet weten dat je er gewoon mag komen. De bomenroute gaat er door.
Je kunt een rondje hardlopen om de vijver. Of picknicken. Laten ze er maar wat speeltoestellen plaatsen voor de kinderen.” Geen eenvoudige klus om het park weer tot leven te wekken beseft Caecil Waijerdink. “Je moet zorgen voor continuïteit. Misschien met optredens op vaste momenten. Er staat toch al een mooie muziekkoepel?”

Tekst en beeld: Betty Morsinkhof

Plaats uw commentaar