De plek van … Rose van der Lof

0

De herfstzon zet het knusse optrekje in een sfeervol licht. Door de openstaande deuren kijk je uit over groene landerijen. Paarden staan in de wei. Fazanten, konijnen en reeën zijn dagelijks te gast. Ver weg van social media. Aan potlood en papier heeft ze voldoende. Hier vindt ze inspiratie. Hier raken verhalen op drift en krijgen haar prenten vorm. Dit is de favoriete plek van schrijfster/illustratrice Rose van der Lof: haar eigen tuinhuisje op landgoed De Molenhoek.

Na haar debuut ‘Sinterklaas en zijn redder in nood’ presenteerde Rose van der Lof begin oktober haar tweede prentenboek: ‘Ans de Kerstgans’. Over het leven van een prachtige witte gans die meedoet aan een kerstparade. En door de jury wordt uitgeroepen tot ‘mooiste gans’. De burgemeester belooft haar een eervol plekje bij zijn kerstdiner. Dan ontdekt Ans dat hij haar op het kerstmenu heeft gezet. Gelukkig weten haar vrienden dat te voorkomen. Vierduizend exemplaren van ‘Ans de Kerstgans’ zijn gedrukt. In de hal staan de kartonnen dozen hoog opgestapeld. “Gezellig hè?”, lacht Rose van der Lof als ze de deur opent. “Het meeste is de deur uit. We verpakken alle boeken zelf. Heel feestelijk in folie. Voor iedereen een persoonlijk kaartje erbij, geschreven met grote krulletters. Daar word ik blij van.”

Happening

Voor haar kerstboek zocht ze opnieuw de samenwerking met twee Haaksbergse ondernemers. “Rond mijn eerste boek is alles zo fijn verlopen. Bij drukkerij Hassink begrijpen ze wat ik bedoel. Ik heb natuurlijk best aparte wensen. Ans de Kerstgans moest een nostalgisch boek worden. Geen wit maar perkamentkleurig en vrij dik papier. Weet je wat zo leuk is? Het boek valt in de smaak bij zeventigplussers. Zij herkennen het uit hun eigen
jeugd.” Boek en Buro maakte van de boekpresentatie een ware happening. Met een koppel ganzen, een ganzenhoeder en een verhalenvertelster trok Rose van der Lof door het dorp. Om het eerste exemplaar te overhandigen aan burgemeester Gerritsen. “Zelf vind ik het nogal lastig om in de schijnwerpers te staan. Dan is het heerlijk wanneer anderen dat voor je regelen.” Dochter Nathalie staat haar moeder bij. “Ze is kritisch en consequent. Dat moet ook. Het uitgeven van je eigen boek, dat is toch even anders.”

Rijmvorm

Schrijfster vindt Rose van der Lof eigenlijk een te groot woord. Ze ziet zich vooral als illustratrice. Een talent dat ze als kind al heeft. Prenten vormen de hoofdmoot. “Zelf bedenk ik een verhaal altijd in beelden. Maar voorlezen uit een boek zonder tekst. En zo de bedoeling van de tekenaar vertellen. Dat krijgt lang niet iedereen voor elkaar. Vandaar dat er toch woorden bij staan”, legt ze uit. “Probleem is dat mijn verhalen te lang worden. ‘Ans de Kerstgans’ is in rijmvorm gegoten om mezelf te dwingen korter van stof te zijn. Nou, dat kostte in het begin bloed zweet en tranen”, erkent de Haaksbergse. “Maar het ging steeds beter, het werd steeds leuker en tenslotte was het een feest.” Ze lacht: “Weet je dat er in het verhaal een plaspauze is ingelast. Even stoppen voor toiletbezoek, voor chocolademelk en een stuk heerlijke appeltaart.”

Avontuurlijk

Totty Tripletree speelt een hoofdrol in haar kerstboek. Op het zelfbedachte kabelfje – dochter van een koddige kabouter en een gracieus elfje – is ze helemaal verliefd. “Oh, dat is zo’n schatje! Met haar zou ik meer willen doen. Totty is een avontuurlijk ding. Ik stel me voor dat ze in dit huisje woont, ergens in een laatje. Dan zie ik daar haar schoentjes staan. Ze krijgt vriendjes en maakt van alles mee. Daarom moet ze ook vrij naar binnen en naar buiten kunnen”, fantaseert Rose er op los. “Laatst heb ik een veldmuisje getekend. Met een heel lange neus. Dat zou één van Totty’s
vriendjes kunnen zijn. Langzamerhand gaat zo’n verhaal groeien. Ook weer met heel veel tekeningen. Kinderen vinden het toch prachtig om plaatjes te kijken?”

Model

Rose van der Lof tekent alles uit haar hoofd. Voor haar prenten staat haar eigen veestapel model. De paarden, de honden. “Je kent ze zo goed. Je weet hoe ze bewegen, wat ze voelen. Of ze blij zijn, verdrietig. Of hongerig, hè Magnum?” Momenteel is ze bezig een verhaal van haar zwager meer naar kinderen toe te vertalen. “Het is een berenboek, in middeleeuwse sferen. In een beer heb ik me wel eerst moeten verdiepen voor ik hem kon tekenen. Hè, nu we er over praten raak ik al geïnspireerd.”

Warmte

Het bedenken van sprookjes is voor Rose geen vlucht uit de realiteit. “Nee. Maar de warmte, de nostalgie lijken we langzaam kwijt te raken. ‘Ans de Kerstgans’ gaat over vriendschap en gezelligheid. Je kunt er lekker bij wegdromen; de maatschappij even buiten de deur houden. Best dubbel, want ik maak natuurlijk wel gebruik van de moderne media. Tsja, de maatschappij veranderen lukt niet” , gaat ze verder. “Maar misschien heb ik met mijn boek toch een paar gansjes van het kerstdiner gered. In elk geval eten wij de eerste honderd jaar geen gans meer.”

Rust

“Een ongelooflijke rust heerst hier”, geniet Rose van der Lof als het interview klaar is. “Soms trekken de witte wiev’n voorbij terwijl ik hier zit te tekenen.” Dat doet ze te midden van allerlei gezellige frutsels. De schaatsjes van de kinderen. Foto’s van haar gezin. Schilderijtjes, prenten. Een vogelnestje in een stolpfles. “De honden scharrelen om me heen. Geen telefoon, geen verwarming. En mocht het wat frisjes zijn, dan trek ik een plaid om me heen. Elke keer als ik hier binnen stap denk ik: Hè!”, verzucht ze tevreden. “Ik ben een bevoorrecht mens.”

Plaats uw commentaar