De plek van…Dennis Sierhuis

0

Hij trok van hot naar her. Verhuizingen, wereldreizen. Toch keerde Dennis Sierhuis steeds terug naar Haaksbergen. “Dat is mijn thuis, daar ben ik opgegroeid.” Zijn plek? “Overal en nergens. Mijn wortels zijn niet ergens verankerd. Ik ben niet zo plaatsgebonden. Toch kies je er op de één of andere manier voor om ergens te zijn.”

Dennis Sierhuis (41) stapt op zijn balkon dat uitkijkt over de grote parkeerplaats naast Jumbo. “Daarginds in De Veste heb ik lange tijd gewoond. Daarachter woonde mijn vader Cor Sierhuis. Mijn huidige appartement was van mijn moeder. En in de verte, achter het spoor, zie je die zwarte gebouwtjes? Daar heb ik samen met mijn vader de tekenschool gehad. Een belangrijk deel van mijn leven heeft zich afgespeeld in deze omgeving. Daar heb ik wel iets mee.”

Kunstenaar

Boven Jumbo woont en werkt Dennis Sierhuis. De kunstenaar. “Ja, dat zeggen de mensen. Ik vind mezelf geen kunstenaar. Mijn beroep is tekenaar en schilder. En die vaardigheden probeer ik weer over te brengen op anderen.” De creatieve Haaksbergenaar ergert zich eraan dat tegenwoordig ‘het idee’ als criterium voor kunst schijnt te gelden. “Een drive alleen is niet voldoende. Pas als je een vernieuwend idee uit kunt werken is het wat! Daarvoor zijn vaardigheden nodig. Vakmanschap. Slechts dan heeft jouw idee invloed gehad. Wat je nu ziet is dat we met z’n allen zwemmen in een grote zee. Daar blijft op de lange termijn niets van bestaan. Het is zelfreinigend, gelukkig. Enkele namen blijven drijven. Dat zijn de echte! Kijk maar door de eeuwen heen. Of ik daar bij hoor durf ik niet te beweren.”

Zoals ik ben

Hele volksstammen houden zich bezig met kunst. ‘Inflatiegevoelige aftreksels’ noemt Dennis Sierhuis het. “Ik weet het: de verleiding is soms groot. Je moet sterk in je schoenen staan om niet te zwichten voor het grote geld. Ik maak alleen wat ik zelf mooi vind. Dat is mijn insteek. Ze moeten niet aankomen met: ‘iets meer rood, want dat ligt goed in de markt’. Of ‘een streepje goud als jouw handelsmerk’. Neem mij en mijn werk zoals we zijn.” Technisch is Sierhuis echt heel goed. Te goed misschien wel. Een serie getekende portretten van bekende Haaksbergenaren ligt op de werktafel. Zo gedetailleerd, zo waarheidsgetrouw. Zijn dat nou bewerkte foto’s? Hij lacht fijntjes. “Dat is potlood. Dom? Nee hoor. Ik zie het als compliment.”

Leeg

Al op jonge leeftijd wist Dennis Sierhuis dat hij iets creatiefs wilde gaan doen. “Vanaf het moment dat ik een potlood vast kon houden. Vooral als ik mijn vader zo bezig zag. Hij was dessinateur, eerst bij Jordaan en later bij andere firma’s.” Dennis verdiende de kost in de reclame, was illustrator en grafisch ontwerper. “In 1999 was ik helemaal leeg. Ik verdiende bakken met geld, maar had er geen lol meer in. Steeds maar in hetzelfde kringetje. Feedback was er niet; alles werd maar goed gevonden. Ik ben gewoon
opgehouden en vertrokken.” Veel heeft hij gezien en beleefd in die tijd. Zat in het Verre Oosten, Nieuw Zeeland, Australië en Zuid-Amerika. “Juist door weg te gaan ben ik dit hier meer gaan waarderen. Ik heb echte armoe gezien. Mensen die vuilnis uitpluizen naar iets eetbaars. De armoe in ons land is heel wat anders. In tijden van crisis moeten we een wintersport laten schieten…”

Draad weer opgepakt

Terug in Haaksbergen wilde hij de draad weer oppakken. “Best eng. Ik wist niet eens of ik het nog wel kon. Zo lang had ik me niet bezig gehouden met tekenen en schilderen.” Het vonkje sprong onmiddellijk over zodra Dennis Sierhuis het potlood oppakte. Hij besloot verder te gaan op het punt waar hij met zijn vader was geëindigd: de teken- en schilderschool. Lessen voor volwassenen en kinderen. In groepjes van maximaal acht brengt hij hen de basisvaardigheden bij. “Bewust kleine groepen om persoonlijke aandacht te kunnen geven. Het begint bij mij echt met ‘zo houd je een potlood vast’.”

Cursus

Afgelopen seizoen waren vier volwassenen twee kindergroepen bij Dennis Sierhuis in de leer. De cursisten komen met allerlei technieken in aanraking: potlood, pastelkrijt, Oost-Indische inkt, ecoline, aquarel, acryl. Een hand, oog, stillevens, een landschap, model of portret, dorpsgezicht. “Een opdracht werk ik altijd eerst zelf uit. Dan kunnen ze zien wat de bedoeling is. Daarna gaan de leerlingen aan de slag. Acht mensen, ieder met zijn of haar eigen stuk. In maximaal twee lessen van twee uur nemen ze iets mee naar huis. Ik leer hen de vaardigheden aan. Wat ze ermee doen is aan hen. Cursisten zijn vaak verbaasd over hun eigen talenten.” De indeling ‘gevorderden en beginners’, daar doet hij niet aan. “Kijk, we – ook ik – kunnen allemaal van elkaar keren. Stap voor stap gaan we aan het werk. En bij elk onderwerp springt er wel een andere cursist bovenuit.” Of zoals één van zijn leerlingen het omschreef: “Er valt veel te leren. We zitten elke les te tekenen en te werken. Ik kom met prachtige tekeningen thuis. Elke keer kijk ik ernaar uit.”

Lust en leven

Dennis Sierhuis richt zich op mooie dingen zegt-ie. De hele week tekent hij met mensen of in zijn eentje. Wordt niet geplaagd door deadlines. Met muziek op de achtergrond raakt hij los van de tijd. Kunst op de computer, hij kan het ook. Maar er gaat niets boven de geur van verf en potlood. Tekenen en schilderen, zijn lust en zijn leven. “Ik zou niet anders kunnen.”

Plaats uw commentaar